İlk adım: Tokyo’nun kalabalığında kaybolmak
Tokyo’ya ilk ayak bastığımda kalbim deli gibi atıyordu. Kayseri’nin sessiz sokaklarından sonra burası, neon ışıkları ve insan seliyle adeta başka bir gezegen gibiydi. Bavulum omzumda, haritam elimde, ama içimde tarifsiz bir heyecan vardı. Bir yandan da ufak bir endişe… Japon halkı İngilizce biliyor mu? diye kendi kendime soruyordum. Çünkü üniversitede İngilizce dersleri almıştım, ama gerçek hayatta işin çok farklı olduğunu biliyordum.
Havalimanından çıkıp metroya bindiğimde, insanlar hızla yanımdan geçiyor, telefonlarına gömülmüş, kendi dünyalarında kaybolmuş gibiydiler. “Acaba sorularımı anlayabilecekler mi?” diye düşündüm. İngilizce bilen birini bulmak, Tokyo’nun devasa kalabalığında neredeyse bir hazine avı gibi hissettirdi bana.
İlk küçük hayal kırıklığı: Restoran sahnesi
Metrodan indiğimde karnım zil çalıyordu. Bir ramen restoranına girdim, heyecanla menüyü işaret ederek sipariş vermeye çalıştım. Ancak garsonun yüzüne baktığımda hafif bir şaşkınlık gördüm. İngilizce kelimelerim havada kayboluyor gibiydi. Menü Japonca, ben çaresiz. Bir an için kalbim sıkıştı; “Acaba ne yapacağım şimdi?” diye düşündüm.
Ama tam o sırada, küçük bir işaret dili karışımı, gülümseyen bir bakış ve hızlıca çizdiği basit bir diyagramla siparişimi alabildim. O an hem hayal kırıklığım hem de içimde bir umut kıvılcımı oluştu. Japon halkı İngilizce biliyor mu? sorusunun cevabı belki tam değil, ama iletişimin farklı yollarla mümkün olduğunu görmüştüm.
Yavaş yavaş güven kazanmak
Merhaba değerli Vut okuyucuları. Bu yazımızda “Japon halkı İngilizce biliyor mu” hakkında faydalı bilgiler bulabilirsiniz.
Ertesi gün, bir parkta otururken yaşlı bir amca yanımıza geldi. Yanındaki küçük torunuyla birlikte bankta oturuyordu. Ben heyecanla “Hello” dedim ve bekledim. Amca önce duraksadı, sonra hafif bir gülümsemeyle bana cevap verdi: “Hello.” Kelimesi kısa ama içten bir bağ kurdu. O an kalbim ısınıverdi.
İngilizce seviyesi sınırlı olsa da, Japon halkının iletişime açık olduğunu fark ettim. Küçük çabalar, gülümsemeler ve samimi bakışlar, kelimelerden daha güçlü olabiliyordu. İçimde hem bir rahatlama hem de minik bir mutluluk dalgası hissettim.
Küçük bir kahve dükkanında büyük bir ders
Bir kafede otururken baristaya İngilizce bir şeyler sormaya çalıştım. Başta biraz tereddüt etti, ama sonunda sabırla ve basit İngilizce ile konuştu. Benim kalbim birden hızlandı; bu kadar yakın ve sıcak bir iletişim beklemiyordum. İçimde hem bir heyecan hem de minik bir gurur vardı: “İnsanlar her şeyi bilmek zorunda değil, ama gönüllü olduklarında bağ kurabiliyorlar.”
O an fark ettim ki Japon halkı İngilizce biliyor mu? sorusunun cevabı tek kelimeyle “evet” ya da “hayır” olamaz. Bu, çabaya, iletişime ve isteğe bağlı bir şeydi. Benim için en değerli olan, insanların bu çabayı göstermekten çekinmemesiydi.
Metroda kaybolmak ve sürpriz karşılaşmalar
Daha Fazlası İçin: İslam ahlaki temelleri nelerdir ?
Bir gün yanlış metroya bindim ve kayboldum. Haritama baktım, yabancı kelimeler gözümü korkuttu. Tam umutsuzluğa kapılmışken, genç bir öğrenci yanıma geldi. İngilizce bilmiyordu ama telefonundan çeviri uygulaması açtı, benimle konuşmaya çalıştı. İçimde tarifsiz bir minnettarlık hissettim.
O an fark ettim ki iletişim, kelimelerle sınırlı değil. Jestler, mimikler, küçük teknolojik yardımlar… Hepsi bir köprü kurabiliyor. Japon halkı İngilizce biliyor mu? belki sınırlı biliyorlar ama dostluk kurmak ve yardımcı olmak için sınırsız bir istekleri vardı.
Shibuya’da umut dolu bir yürüyüş
Akşamüstü Shibuya’da yürürken kalabalık beni adeta yutacak gibiydi. Ama içimde bir huzur vardı. Küçük başarılardan, garsonun gülümsemesinden, parktaki amcadan ve metroda karşılaştığım gençten aldığım umut dolu hislerden… Anladım ki İngilizce bilmek, iletişimin tek yolu değil.
O an kalbim heyecan ve minik bir gururla doldu. Japon halkı İngilizce biliyor mu? sorusunu artık farklı bir gözle soruyordum. Belki İngilizce seviyesi sınırlıydı, ama yardımseverlik ve iletişim arzusu çok yüksekti.
Son sahne: Küçük bir veda
Tokyo’daki son günümde, parkta yine o yaşlı amcayla karşılaştım. Bu sefer küçük bir Japonca kelime öğrendim ve ona gülümseyerek söyledim. Amca gözleri parlayarak bana el salladı. İçimde hem bir hüzün hem de sıcak bir mutluluk vardı; veda etmek zor ama yaşadığım deneyim çok değerliydi.
O an anladım ki, Japon halkı İngilizce biliyor mu? sorusunun cevabı bir sayı ya da seviye ile ölçülemez. Onların kalplerindeki açıklık, yardım etme arzusu ve samimiyet, kelimelerden çok daha etkileyici bir dil oluşturuyordu.
Not: Kelimelerden öte bir bağ
Tokyo’da geçirdiğim günler bana şunu öğretti: Dil, iletişimin tek yolu değildir. Bir gülümseme, bir jest, bir bakış… Hepsi kalbe dokunur ve bağ kurar. Japon halkı İngilizce biliyor mu? Belki tam olarak bilmiyorlar ama iletişim kurmak ve bağlanmak için her zaman bir yol buluyorlar.
Kayseri’den gelen bu 25 yaşındaki genç, Tokyo’nun kalabalığında kaybolsa da, sonunda insanın evrensel dilini keşfetti: samimiyet ve içtenlik. Bu hisler, her kelimenin ötesinde, hepimizi birbirimize yakınlaştırıyor.